I dont know

دیشب به کشفی در مورد خودم رسیدم

اینکه من از محبت محرومم

و این خشمی که گاهی بصورت انفجاری نشون میدم ناشی از همون کمبود محبت و توحه ایه که لازم دارم و نمیبینم

منظورم از محرومیت از محبت این نیست که اطرافیانم بخصوص خونوادم دوستم ندارند( امیدوارم البته همینجور باشه)

ولی اون مدل توجه و محبتی که با زبون و نگاه محبت آمیز ببینی و لمس کنی رو نمیبینم.

فکر میکنم بیشتر تقلا ها و خودم رو همیشه عقب نگداشتن ها و تو مواقع خطر سینه سپر کردن ها برای گرفتن اندک توجه و حس مهم بودنی بود که بهش نیاز داشتم.

نمیدونم

این روزها که هیچ این ماهها و سالها خیلی ذهنم درگیر و آشفته است.

توی باتلاقی گیر کردم که هرچه تقلا میکنم بیشتر توش فرو میرم

نمیدونم شاید این نوشته هم از سر غیظ باشه.

I dont know